آیا ما واقعاً آماده عینک‌های هوشمند متا ری‌بن هستیم؟
توسط:
به گزارش اپ خونه، هر بار که یک دسته‌بندی تازه از ابزارهای دیجیتال وارد بازار می‌شود، انبوهی از پرسش‌های جدید، و گاه خسته‌کننده و پیچیده، هم به همراه دارد.
گوشی‌های هوشمند را در نظر بگیرید؛ با وجود آن‌که امروز برایمان عادی شده‌اند، همچنان پرسش‌های بنیادی بی‌پاسخی را ایجاد می‌کنند: کی باید از آن‌ها استفاده کنیم؟ چطور باید از آن‌ها استفاده کنیم؟ و اصلاً چه بلایی سر ما می‌آید وقتی که تقریباً تمام روز مشغول استفاده از آن‌ها هستیم؟
این‌ها پرسش‌های مهمی‌اند. حتی اگر تمام روز به آن‌ها فکر نکنیم، در عمل هرکداممان به‌نوعی با این پیچیدگی دست‌وپنجه نرم می‌کنیم و هنجارهای اجتماعی تازه‌ای برای خودمان و دیگران می‌سازیم. مشکل اینجاست که معمولاً این پرسش‌ها را بعد از وقوع مطرح می‌کنیم؛ یعنی زمانی که ابزار جدید به بخشی جدانشدنی از زندگی‌مان بدل شده است.
معرفی عینک هوشمند متا و ری‌بن
متا سرانجام از Meta Ray-Ban Display رونمایی کرد؛ نخستین عینک هوشمندش که صفحه‌نمایش درون‌لنزی دارد.
شاید از بیرون کمی اغراق‌آمیز به نظر برسد، چراکه ما در همه‌جا نمایشگر داریم؛ روی گوشی‌ها، روی ساعت‌های هوشمند و حتی روی وسایل خانگی. پس چرا عینک‌های هوشمند باید متفاوت باشند؟ پاسخ در «شکل» نهفته است. فرم عینک چیزی است که تجربه‌ای کاملاً نو ایجاد می‌کند.
این عینک‌ها فقط یک ابزار پوشیدنی دیگر نیستند. صفحه‌نمایش داخلی آن‌ها دریچه‌ای به دنیایی تازه از قابلیت‌ها باز می‌کند.
همراه با ابزار جدید متا به نام Neural Band – دستبندی که سیگنال‌های الکتریکی بازو را به ورودی دیجیتال تبدیل می‌کند – کاربر می‌تواند بسیاری از کارهای گوشی را روی صورت خود انجام دهد: دریافت و ارسال پیام، تماشای ویدئوهای Reels اینستاگرام، برقراری تماس صوتی و تصویری، ضبط ویدئو و گرفتن عکس، دریافت مسیرهای لحظه‌ای، و حتی تبدیل گفت‌وگوها به متن به‌صورت آنی.
این تجربه هم بی‌سابقه است و هم شگفت‌انگیز. تصور کنید رابط کاربری را درست جلوی چشمانتان ورق بزنید، آن هم فقط با حرکت انگشت شست‌تان مثل یک «نشانگر زنده».
مرز باریک میان ابزار و کاربر
عینک‌های هوشمند متا مرز میان انسان و ابزار را به‌شدت باریک کرده‌اند. از یک‌سو هیجان‌انگیز است، چون می‌تواند هم سرگرم‌کننده باشد و هم کاربردی. اما همین موضوع می‌تواند مشکلات تازه‌ای را به همراه بیاورد.
وقتی گوشی به دست می‌گیریم، اطرافیان می‌دانند که مشغول دستگاهی هستیم. اما هنگام استفاده از Ray-Ban Display تقریباً هیچ نشانه‌ای وجود ندارد.
بله، چراغ کوچکی برای اعلام عکاسی یا فیلم‌برداری روشن می‌شود، اما نشت نور صفحه‌نمایش به بیرون کمتر از ۲٪ است؛ یعنی دیگران متوجه روشن بودن صفحه داخل لنز نمی‌شوند. این شاید یکی از نامحسوس‌ترین شکل‌های «رایانش محیطی» باشد که تاکنون دیده‌ایم.
نگرانی‌های مربوط به حریم خصوصی و ایمنی
انشل ساگ، تحلیلگر مؤسسه Moor Insights & Strategy، می‌گوید که چارچوب حریم خصوصی برای چنین فناوری‌هایی هنوز در حال شکل‌گیری است:
«ما هنوز در ابتدای دوران عینک‌های هوشمند، پوشیدنی‌های هوش مصنوعی و قواعد حریم خصوصی و آداب مرتبط با آن‌ها هستیم. این‌که یک دوربین روی صورت داشته باشید، قرار است خیلی چیزها را تغییر دهد و مطمئناً در برخی مکان‌ها استفاده از آن‌ها ممنوع خواهد شد.»
این مکان‌ها فقط حمام یا رختکن نیستند؛ موضوع رانندگی هم مطرح است. گرچه متا فعلاً مسیریابی عینک‌ها را برای پیاده‌روی طراحی کرده، اما جلوی استفاده هنگام رانندگی را نگرفته است. تنها هشداری پیش از حرکت نشان می‌دهد. برخی شرکت‌ها مثل آمازون حتی به این خطر فکر نکرده‌اند و به‌طور مستقیم در حال ساخت عینک‌هایی برای رانندگان خود هستند.
سازمان‌های نظارتی مثل NHTSA پیش‌تر درباره استفاده از هدست‌های واقعیت مجازی هنگام رانندگی هشدار داده‌اند، اما هنوز موضع رسمی درباره عینک‌های هوشمند اعلام نکرده‌اند.
پرسش درباره اعتماد به شرکت‌ها
مشکل فقط شکل عینک نیست، بلکه شرکتی است که این ابزار را می‌سازد. آیا به داده‌ها و حریم خصوصی کاربر احترام می‌گذارد؟ در مورد متا، سابقه این شرکت چندان درخشان نیست. گوگل نیز با پروژه‌های مشابه خود نشان نداده که از اعتماد کاربران به‌خوبی حفاظت کند.
تجربه‌ی تلخ Google Glass در سال ۲۰۱۳ هنوز در ذهن‌ها مانده است. هرچند آن روزها شرایط متفاوت بود، اما پذیرش ابزارهای پوشیدنی با دوربین هنوز هم می‌تواند واکنش‌های تندی به همراه داشته باشد. (عینک‌های Google Glass به دلیل توانایی فیلم‌برداری مخفیانه، ظاهر غیرمعمول و قیمت بالا با واکنش منفی عمومی روبرو شدند.)
ساگ معتقد است این بار واکنش‌ها به‌اندازه‌ی روزهایی که Google Glass وارد بازار شده بود شدید نخواهد بود، چون ظاهر Ray-Ban Display بسیار طبیعی‌تر و کم‌جلب‌توجه‌تر است.
آینده‌ای که پیش روست
بیشتر کاربران با ساگ موافقند. احتمالاً اعتراض‌هایی خواهد بود، اما بعید است عینک‌های هوشمند به سرنوشت Google Glass دچار شوند.
امید این است که بتوانیم در جهانی زندگی کنیم که همه این ابزار را با احترام و مسئولیت‌پذیری استفاده کنند، و شرکت‌ها نیز همین احترام را در قبال کاربران رعایت نمایند. مسیر رسیدن به چنین جهانی ساده نیست، اما شاید نخستین گام، همان عینک هوشمند بعدی باشد.
